من بي تاب آشيانه اي هستم كه با ميله هاي پنجره اش هنوز اسيــــرم كرده است.
من بي تاب فرات بي كرا نه اي هستم كه هنوز تشنه ی لب هاي حسيــن است.

من بي تاب چشمان دلبرا نه اي هستم كه آســـــمان در آرزوي سياهيشـــان است.

من بي تاب كربلايي هستم كه هر روز هزاران بار زير پرتوي عشق حسين مي سوزد.

اميدوارم دل هممون هميشه حسيني باشه.

محرم ۱۳۸۶