مامان عزیزم
اگر پاهايم را غل و زنجير كنــند تـــــــا به سويت نيايــــم
اگر دستهايم را ببندند تـــــــا دستهــــايــت را نگيـــــــرم
اگــــــر چشــمهــــايــم را كـــور كنـنـد تــــــا تـو را نبينـم
اگر لبهـــايم را بدوزنــد تــــــا اســمـــت را صــــدا نزنــــم
اگر قلبـــــم را از جايــش بيرون بيـــاورند تا برايــــت نتـپد
باز نمي تواننـــــــد ياد تو را از جاي جاي وجودم پاك كنند
حتي اگر مـــرا به آتــــش بكشنـد،بـــدان خاكــســـتــرم
بــــا نسيــــم صبحگــــاهــي به سويــــت مـــــي آيــدتـا
وجود عشق را در گـــــــل وجـــودت لــــــمــــس كنــــــد
اي مادر عزيزم
مي دونم خيلي سخته
چقدر سختــــه كه به جـــاي يه شـــــــونـــه،ســـرمون رو بــذاريــم رو پاهــامون
چقدر ســـختـــــه كه به جـاي يه دوســــــت،با عكـــس هــا درد و دل كنيـــــــم
چقدر سخته كه به جاي يه جفـت چشم،شـب گريه هاي شبــونمون رو ببينــــه
چقدر سخته كــــه بــــه جـــاي يه دست، يه پتـــوي بي جان رو سرمون باشــه
چقدر قشنگه كه به جاي شونه، دوست،يه جفت چشم و پتو تو اون لحظه هاي
تنهايي فقط يه خداي بزرگ رو بالا سرمون حس كنيم و بگيم:ما تنهــا نيستــــــِِم
|
+| نوشته شده توسط نسرین در پنجشنبه بیستم دی 1386 | موضوع:
