سلام دوستای گلم.بالاخره برگشتم.بعد از یه دوره ی طولانی درس خوندن اومدم تا دوباره بادبادکم رو به پرواز در بیارم.بادبادکی که با کلمه ها پرواز می کنه نه باد.

آب تشنه ایست که با دستان تو و نوک پرستو سیراب نمی شود
  
   فقط بارانی که می بارد و لبخند آسمان که یاد خدا رو به او می نوشاند
 
        سیرابش می کند.
                                                                

سیگارش را روی سقف چشمانم خاموش می کرد
   
    وشیشه ی مشروب را در کاسه ی صبرم خالی می کرد

    هر روز...
     
  تکه ای از موهایم را دود می کرد

                                                 چه می شد خنده را در ناخنهایم می یافت
           
                                                 و از عشق من راهی بیمارستان می شد

                                                     

|+| نوشته شده توسط نسرین در دوشنبه دهم تیر 1387 | موضوع: