آب تشنه ایست که با دستان تو و نوک پرستو سیراب نمی شود

   فقط بارانی که می بارد و لبخند آسمان که یاد خدا رو به او می نوشاند
 
  سیرابش می کند.
                                                                

سیگارش را روی سقف چشمانم خاموش می کرد
   
    وشیشه ی مشروب را در کاسه ی صبرم خالی می کرد

    هر روز...
     
  تکه ای از موهایم را دود می کرد

                                                 چه می شد خنده را در ناخنهایم می یافت
           
                                                 و از عشق من راهی بیمارستان می شد
                                                                                          
                                      نسرین